باب 50 در باره اينكه آن رقم بيهوشى و از خود بيخودشدنى كه بعضى از افراد بهنگام قرائت قرآن و يا ذكر از خود نشان ميدهند اين خود از اثر تسلط شيطان بر آنها است ( كه اين عمل را در نظر آنان زينت ميدهد ) . 1 - امالى صدوق . . . جابر بن جعفى گويد به حضرت باقر عليه السّلام عرضه داشتم گروهى وضع آنها چنين است كه هنگام شنيدن مقدارى از قرآن و يا هنگام خواندن و بازگو كردن آن بناگاه فريادى كشيده و مىافتد بيهوش و از خود بى خود بطورى كه اگر فرضا دست و پاهايش را قطع كنند احساس نميكند . فرمود سبحان اللَّه عجيب است اين عمل از شيطان است . اين گونه دستور به آنان داده نشده . دستورى كه هست فقط عبارت از نرمى و آمادگى دل و رقت قلب و تاثر و گريه كردن و ترسيدن . ( چون در آيات قرآن توصيف مؤمنين در مواقع استماع آياتش به اين اوصاف شده - تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ - تَرى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ - وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ و همچنين آيات ديگر در اين موضوع و لذا اين حالت كاذب كه آنها اظهار ميكنند يك امر شيطانى است ) . ميگويم من ( مجلسى ) قسمتى از اين اخبار در باب آداب قرائت قرآن و اوقات قرائت و نكوهش كسانى كه اظهار بيهوشى مينمايند هنگام قرائت در جلد مربوط به قرآن و ذكر و دعا خواهد آمد . باب 51 در باره اينكه رهبانيت و ترك دنيا و ديرنشينى و صحرانشينى بيابان گردى از نظر اسلام ممنوع و نهى شده و همچنين همكارى و اجراء دستورات و فرامين اهل بدعت و هوا پرستان كه مقرراتى بر خلاف شريعت معمول ميدارند حرام و غير مجاز است . آيات توبه 113 الْعابِدُونَ . . . السَّائِحُونَ عبادت‌كنندگان و سياحت‌كنندگان ( منظور از اين سياحت ، سياحت مشروع است كه در روى زمين گردش كند و آثار توحيد و موجبات عبرت و اندرز را مورد بينش و مطالعه خود قرار دهد و يا منظور روزه گرفتن است كه آن هم يكنوع سياحت معنوى و استمرار دادن و ادامه خوددارى از مفطرات است نه اينكه ترك اتخاذ وطن و